هر کسی دوتاست .
 و خدا یکی بود .
  و یکی چگونه می توانست باشد ؟
   هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
    و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
     عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
      خوبی همواره نگران که آنرا بفهمد .
       و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
        و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
         و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
          و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
           اما کسی نداشت ...
            و خدا آفریدگار بود .
             و چگونه می توانست نیافریند .
              زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
             و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .
            و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
           و خدا بود و با او عدم بود .
          و عدم گوش نداشت .
         حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
        و حرفهایی است برای نگفتن ...
       حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
      و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
     و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
    درونش از آنها سرشار بود .
   و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
  و خدا بود و عدم .
 جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
             با نبودن نتوان بودن .
                         و خدا تنها بود .
                                هر کسی گمشده ای دارد .
                                  و خدا گمشده ای داشت . . . .